Wspólnotowy Serwis Informacyjny Badan i Rozwoju - CORDIS

Badania w zakresie rozpadu lodowca szelfowego prowadzą do udoskonalonych modeli

Rozpad lodowca szelfowego Larsen B na początku 2002 r. był dla naukowców wyjątkową okazją do zaobserwowania rozpadu lodowca takiego rozmiaru w czasie rzeczywistym. W ramach finansowanej ze środków UE inicjatywy wykorzystano dane z tego wydarzenia w celu udoskonalenia modelów prognozowania wpływu zmian pokrywy lodowcowej na globalny poziom mórz.
Badania w zakresie rozpadu lodowca szelfowego prowadzą do udoskonalonych modeli
Celem projektu MODISC (Modelling glacier response after Larsen B ice shelf collapse) było dokładniejsze zrozumienie dynamiki lodowców i pokrywy lodowej w ocieplającym się klimacie, umożliwiając bardziej wiarygodne prognozy przyszłego wzrostu poziomu mórz.

Po rozpadzie lodowca Larsen B na Półwyspie Antarktycznym, a zwłaszcza w obszarze lodowca zatokowego Larsen B, zaobserwowano większą utratę lodu powierzchniowego. Badacze wykorzystali dane dotyczące rozpadu lodowca szelfowego w celu zweryfikowania modelów przepływu lodu oraz określenia ich roli w zaobserwowanej złożonej odpowiedzi dopływów lodowca Larsen B.

Dostępne dane sprzed rozpadu lodowca szelfowego, w tym dane dotyczące grubości lodowca i wzniesień, zostały zebrane i przetworzone. Informacje te zostały zintegrowane w modelu dynamicznym w celu symulacji przepływu lodu w obszarze lodowca Larsen B przed rozpadem lodowca szelfowego.

Udoskonalone zbiory danych zostały wykorzystane, tak aby lepiej zrozumieć dynamikę połączonych systemów lodowców/lodowców szelfowych. Poprzez połączenie udoskonalonych zbiorów danych i bardziej optymalnych technik modelowania w ramach projektu MODISC podjęto próbę pierwszej w historii symulacji interakcji między unoszącymi się a stałymi masami lodowymi, które można zweryfikować poprzez obserwacje.

Badacze wykonali model natychmiastowej odpowiedzi lodowców dopływowych na rozpad lodowca szelfowego i powiązaną utratę podpory powodującą cofanie się i uszczuplenie naziemnej linii lodowca. Naziemna linia lodowca to lód zalegający na podłożu skalnym.

Naukowcy stwierdzili wysoką zgodność pomiędzy modelowanymi zmianami a obserwacjami. Dzięki temu zyskano większą pewność w modele obliczeniowe oraz ich możliwości wychwycenia złożonych mechanicznych zależności pomiędzy unoszącym się lodowcem szelfowym a stałymi masami lodowymi.

Utrata podpory lodowca szelfowego ze względu na topnienie spowodowane wodą oceaniczną oraz reakcje związane z cofaniem się naziemnej linii lodowca to kluczowe procesy aktualnie odpowiedzialne za utratę masy w dużych obszarach pokrywy lodowej Antarktydy Zachodniej. Dzięki projektowi MODISC lepiej poznano te procesy poprzez opracowanie zintegrowanego modelu lodu i oceanu wykorzystującego dane wejściowe z modelu oceanicznego, tak aby skuteczniej określić dynamikę lodu.

Takie podejście pozwoliło na uzyskanie dokładniejszych wyników w obszarach o złożonej batymetrii, takich jak lodowiec Pine Island. Oferuje również nowe dowody potwierdzające znaczenie batymetrii w zakresie cofania się lodowca i powiązanych zmian w tempie topienia lodowca szelfowego. To powinno doprowadzić do nowych istotnych wniosków w zakresie ostatniego cofnięcia się lodowca Pine Island oraz powiązanych szacunków wzrostu poziomu mórz.

Powiązane informacje

Słowa kluczowe

Lodowiec szelfowy, Larsen B, poziom mórz, MODISC, lodowiec, modele przepływu lodu, naziemna linia lodu
Numer rekordu: 183148 / Ostatnia aktualizacja: 2016-08-02
Dziedzina: Środowisko
Śledź nas na: RSS Facebook Twitter YouTube Zarządzany przez Urząd Publikacji UE W górę