Wspólnotowy Serwis Informacyjny Badan i Rozwoju - CORDIS

Genetyka masy mięśniowej

Ponad 10% osób powyżej 65. roku życia cierpi na powiązaną z wiekiem utratę masy mięśniowej. Znalezienie nowych genetycznych czynników determinujących pomoże znaleźć metody leczenia chorób mięśni.
Genetyka masy mięśniowej
Związana z wiekiem lub chorobami utrata masy i siły mięśni prowadzi do obniżenia jakości życia. Masę mięśniową określa się jako liczbę i wielkość dojrzałych komórek tkanki mięśniowej (włókien mięśniowych). Istnieją znaczące różnice między poszczególnymi osobami w zakresie liczby i rozmiaru włókien mięśniowych w różnych grupach mięśni.

Połowa zmian w masie mięśniowej ma charakter dziedziczny, co oznacza, że ludzie mogą mieć mniejszą lub większą masę mięśniową, ponieważ odziedziczyli określone odmiany genów. Tożsamość takich genów jest przedmiotem szczególnego zainteresowania badaczy, gdyż mogą one stanowić cele leków przeciw chorobom mięśni.

Badania na ssakach pokazują, że za regulację właściwości mięśni u różnych gatunków odpowiadają te same mechanizmy. Finansowany ze środków UE projekt 'Genetic mechanisms of muscle fibre variation' (GENETMUSCLEFIBREVAR) miał na celu znalezienie podstawowych genetycznych czynników warunkujących masę mięśniową. Głównym przedmiotem badania jest mięsień płaszczkowaty, w którym u myszy wstępują te same rodzaje włókien co u ludzi.

W pierwszej kolejności naukowcy zbadali rolę genów w określaniu właściwości włókien w mysim mięśniu płaszczkowatym. Zbadano liczbę, rozmiary I udział rożnych typów włókien w 11 odmianach myszy laboratoryjnych. Ponieważ liczba włókien pozostaje właściwie niezmienna po urodzeniu, szczególnie istotna jest rola genów. Ustalono, że liczba włókien w mięśniach płaszczkowatych może różnić się nawet dwukrotnie u różnych odmian. Oznacza to, że masa mięśniowa może być determinowana kilka różnych sposobów: w zależności od liczby, rozmiaru lub udziału rożnych rodzajów włókien. W ten sposób określono odpowiednie modele umożliwiające wyszukiwanie genów uczestniczących w określaniu masy mięśniowej.

W następnej fazie projektu naukowcy przeprowadzili poszukiwania konkretnych genów wpływających na właściwości włókien mięśniowych za pomocą opracowanych wcześniej modeli. Analiza asocjacyjna pozwoliła na zidentyfikowanie powiązań między różnymi obszarami genomu I cechami populacji. Zidentyfikowano szereg obszarów genomu wpływających na różnice w rozmiarze I udziale włókien różnych rodzajów w obu odmianach. Zbadano obszary genomu mieszczące więcej niż jeden gen, natomiast do określenia genów przyczynowych potrzebne będą dalsze badania.

Identyfikacja tych konkretnych genów dostarczy nowych celów dla środków farmakologicznych przeciwdziałających utracie masy mięśniowej. Korzyść z omawianych badań odniosą także hodowcy żywego inwentarza, którzy będą mogli tworzyć rasy o lepszej jakości mięsa I wydajności produkcji.

Powiązane informacje

Śledź nas na: RSS Facebook Twitter YouTube Zarządzany przez Urząd Publikacji UE W górę