CORDIS
Wyniki badań wspieranych przez UE

CORDIS

Polski PL

Wiadomości

Polski PL

Europejski Urząd ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA) i władze krajowe ds. bezpieczeństwa żywności uzgodniły zacieśnienie współpracy naukowej

Przedstawiciele krajowych władz ds. bezpieczeństwa żywności podpisali list intencyjny z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), zobowiązując się do zacieśnienia współpracy naukowej i wymiany informacji z zakresu oceny ryzyka.

Sygnatariusze z organów krajowych...

Inne

Przedstawiciele krajowych władz ds. bezpieczeństwa żywności podpisali list intencyjny z Europejskim Urzędem ds. Bezpieczeństwa Żywności (EFSA), zobowiązując się do zacieśnienia współpracy naukowej i wymiany informacji z zakresu oceny ryzyka.

Sygnatariusze z organów krajowych, wchodzący w skład forum doradczego EFSA, stwierdzili, że zamierzają "kontynuować budowę sieci naukowych i rozwijać dotychczasową współpracę, wykorzystując wszelkie dostępne narzędzia prawne, administracyjne i finansowe dla zacieśnienia współpracy w zakresie oceny ryzyka w UE".

Zgodnie z warunkami porozumienia EFSA wspólnie z organami krajowymi i komitetem naukowym opracuje strategię i plan współpracy naukowej, które forum doradcze przyjmie do końca 2006 r.

Deklaracja opiera się na zaleceniach wydanych przez grupę roboczą, w skład której wchodzą przedstawiciele władz krajowych, powołaną w 2005 r. w celu dostarczania materiałów o pracach komitetu naukowego EFSA, paneli i innych zespołów ekspertów.

Wyrażając zadowolenie z tej inicjatywy, Catherine Geslain-Lanéelle, dyrektor naczelny EFSA, stwierdziła, że nowa deklaracja jest zgodna z celem, jaki przyświecał założeniu EFSA - podniesieniem spójności w ocenie ryzyka w UE. - Celem EFSA jest dostarczanie najlepszej wiedzy we właściwym czasie i w najbardziej właściwy sposób. Można to osiągnąć jedynie przez skuteczne połączenie i wykorzystanie efektu dźwigni w odniesieniu do wspólnych zasobów i wiedzy w zakresie oceny ryzyka i powiadamiania o zagrożeniach.

Oczekuje się, że porozumienie zapewni między innymi odpowiedni przydział środków na cele priorytetowe; lepszą koordynację programów pracy, co pozwoli uniknąć powtarzania tych samych czynności; wczesną identyfikację i analizę pojawiających się zagrożeń; oraz większą spójność naukowych metod oceny ryzyka i powiadamiania o zagrożeniach.