Nowy system określania bezpieczeństwa opakowań do żywności
Chociaż oczekujemy, że materiały opakowaniowe do artykułów spożywczych będą chronić naszą żywność i utrzymywać jej świeżość przed spożyciem, mogą przedostawać się do niej dodatki znajdujące się w opakowaniach z tworzyw sztucznych, papieru, szkła i kartonu. Obecnie naukowcy z Fraunhofer Institute for Process Engineering and Packaging (IVV), razem z dziewięcioma partnerami przemysłowymi uczestniczącymi w projekcie FOODMIGROSURE finansowanym ze środków UE, opracowali model matematyczny do określania ilości takich dodatków dostających się do naszej żywności. Naukowcy opracowali swój model matematyczny w większym stopniu na podstawie badania prawdziwych artykułów żywnościowych niż imitujących je substancji. Zwykle przygotowuje się specjalnie losowe próbki żywności i poddaje je badaniom chemicznym w laboratorium. Potem, w celu uproszczenia tych analiz, osoby przeprowadzające badania zastępują środki spożywcze zalecanymi w przepisach prawa modelowymi substancjami imitującymi żywność, takimi jak oliwa z oliwek i mieszaniny wody z kwasem octowym lub alkoholem. - Jednak przekonaliśmy się, że zwykle nie można wyciągać wniosków dotyczących stałych produktów żywnościowych na podstawie wyników uzyskanych w badaniach z płynnymi substancjami imitującymi żywność - powiedział koordynator projektu dr Roland Franz z IVV. - W wielu przypadkach zanieczyszczenie żywności jest większe niż uważaliśmy do tej pory, a to wymaga kosztownego wycofywania produktów - dodał. Dziesięciu partnerów projektu, będących posiadaczami jedynego na świecie systematycznego zbioru takich danych, uznało, że nowa procedura dostarczyła wiarygodne wyniki. - Na podstawie tych danych opracowaliśmy różne modele. Jeden pokazuje sposób rozchodzenia się tych dodatków w tworzywach sztucznych. Inny przedstawia, ile z tych substancji przechodzi z materiału opakowaniowego z tworzywa sztucznego do artykułu żywnościowego, do sera na przykład, na powierzchni styku. Trzeci model opisuje sposób rozchodzenia się tych cząsteczek w samym artykule żywnościowym - wyjaśnił dr Franz. Następnie badacze opracowali wzór sumujący te modele. Uwzględnia on nie tylko strukturę danego środka spożywczego, na przykład zawartość tłuszczu i konsystencję, ale także typ zastosowanego materiału opakowaniowego z tworzywa sztucznego, różne dodatki oraz przeciętną ilość tego artykułu rzeczywiście spożywaną przez konsumentów. Teraz ten sam wzór może być wykorzystywany raz do obliczania ilości dodatków pochodzących z opakowania występujących w serze, a innym razem do określania tego samego dla mięsa czy soku pomarańczowego. Zdaniem dr. Franza koszt badania wspomaganego komputerowo jest o wiele niższy niż badania laboratoryjnego, a wyniki są o wiele dokładniejsze. Model ten, kiedy zostanie wprowadzony, będzie w stanie zwiększyć bezpieczeństwo produktu i żywności dla konsumentów europejskich.
Kraje
Niemcy