Nowa metoda statystyczna ujawnia zaskakujące informacje na temat naszego pochodzenia
Nowa metoda analizowania zróżnicowania genetycznego populacji ludzkich ujawnia zaskakujące informacje na temat naszych przodków. Jedną z takich niespodzianek jest silny przepływ genów z Europy Północnej do wschodniej Syberii. Badanie - częściowo finansowane przez EU - opublikowano w czasopiśmie "PLoS Genetics". Tradycyjne metody analizy genomu koncentrowały się zwykle na jednej części genomu ludzkiego, np. przekazywanym z ojca na syna chromosomie Y. Inne z kolei techniki opierały się na uproszczonym modelu dziedziczenia, który nie uwzględniał struktury chromosomu. W najnowszym badaniu naukowcy z Irlandii, Wielkiej Brytanii i Stanów Zjednoczonych przeanalizowali 2.540 markerów genetycznych w DNA blisko 1.000 osób z całego świata. Materiał genetyczny zebrano w ramach projektu Human Genome Diversity Project. Część wyników była zaskakująca. Okazało się na przykład, że zamieszkujący północną Syberię Jakuci otrzymali kiedyś istotny wkład genetyczny od ludności Orkadów, wysp u wybrzeży Szkocji. Geny orkadzkie stwierdzono także wśród innych populacji wschodnioazjatyckich - Han w północnych Chinach i Hezhen w Azji Północno-Wschodniej. Na podstawie tych ustaleń naukowcy wnioskują, że w przeszłości musiał istnieć okres przepływu genów z Europy Północnej na Daleki Wschód. Badanie rzuca także nowe światło na ludność Ameryk, wynika z niego bowiem, że autochtoniczne populacje Ameryki Północnej i Południowej mają odmienne pochodzenie. Naukowcy wyjaśniają ten fakt przy pomocy scenariusza obejmującego wiele fal migracji. Według proponowanego przez nich scenariusza ludność, która najpierw skolonizowała Azję Północno-Wschodnią przekroczyła Cieśninę Beringa i ostatecznie dotarła do Ameryki Południowej. Następnie w jej miejsce pojawiła się populacja spokrewniona bliżej ze współczesnymi mieszkańcami Azji Wschodniej. Również ci ludzie pokonali Cieśninę Beringa i wnieśli wkład w pochodzenie autochtonicznych mieszkańców Ameryki Północnej. "W porównaniu z innymi metodami nasza technika pozwala ustalić bardziej subtelne szczegóły dotyczące wkładu genetycznego" - wyjaśnia dr Garrett Hellenthal z Uniwersytetu Oksfordzkiego, jeden z autorów artykułu. "Dzięki uwzględnieniu dziedziczenia między pokoleniami bloków DNA zamiast indywidualnych genów daje ona panoramiczny obraz wspólnych wzorców DNA w całym ludzkim genomie. To pozwala nam wziąć pod uwagę wiele możliwych scenariuszy kolonizacji - nie tylko takich, które już wymyślono - i zastosować algorytm do określenia najbardziej prawdopodobnych szlaków migracji". Naukowcy mają nadzieję, że w przyszłości ich metoda obejmować będzie zbiory danych zawierające ponad 500 tys. markerów genetycznych. Mają nadzieje, że w ten sposób będą mogli zrekonstruować z bezprecedensową dokładnością modele migracji człowieka. "Ludzie lubią opowiadać historie, a najbardziej fascynująca jest historia o rozprzestrzenianiu się człowieka po świecie z jego ojczyzny w Afryce" - dodał dr Daniel Falush z irlandzkiego University College Cork. "Jest to tradycyjna domena antropologów, ale ważny wkład zaczynają w nią właśnie wnosić genetycy. Dowody genetyczne analizowane są jednak wciąż w świetle założeń antropologicznych; techniki statystyczne dają nam bardziej obiektywny ogląd rzeczy". Badanie otrzymało wsparcie ze środków unijnego projektu POLYGENES (Identification of common genetic variants that affect the risk of breast and prostate cancer), który finansowany jest w ramach obszaru tematycznego szóstego programu ramowego (6PR) "Nauki o życiu, genomika i biotechnologia dla zdrowia".
Kraje
Irlandia, Zjednoczone Królestwo, Stany Zjednoczone