Inwentarz żywy i przemiany kulturowe w Europie za czasów rzymskich
Hodowla inwentarza żywego jest praktykowana w Europie od 8000 lat. Ze względu na tę tradycję badanie szczątków zwierząt domowych daje miarodajne informacje o zmianach żywieniowych i hodowlanych wynikających ze wzrostu populacji i przemian społecznych. Przejście z epoki żelaza do czasów rzymskich jest szczególnie interesujące, jako że stanowi przejście od gospodarki o zasięgu regionalnym do scentralizowanego, ogólnoświatowego systemu społecznoekonomicznego. W Europie przeprowadzono jednak niewiele badań porównawczych, ze względu na brak opublikowanych danych. Ustanowiono więc projekt PICOSHEEP, aby zbierać dane z badań biometrycznych i z najnowocześniejszych analiz chemicznych. Badany obszar geograficzny to zachodnia część świata śródziemnomorskiego, mianowicie obecna Anglia, Portugalia, Hiszpania i Tunezja. Wielkość, wiek uboju i częstość występowania danych gatunków wskazywały na zmiany w diecie mięsnej i hodowli między dwoma okresami historycznymi. Badano poziomy izotopów strontu i tlenu w bydlęcych i owczych zębach. Wybrano tę metodę, jako że te dwa pierwiastki są związane z glebą, na której wypasano inwentarz żywy, i z okresowymi zmianami temperatury wody. Wyniki umożliwiły lepsze wyjaśnienie produktywności stada każdego z badanych terytoriów i okresów. Odkryto, że miejsca badane położone najbliżej Rzymu charakteryzowały się większą ilością i wielkością bydła w porównaniu do obszarów granicznych Brytanii i Iberii. Zaobserwowano pewną kulturową oporność na obszarze Hispania Tarraconensis, prowincji rzymskiej położonej w północno-wschodniej Iberii. Wyniki ukazały zmiany w rozmiarze i liczebności zwierząt w nowo budowanych miastach rzymskich. Jednakże, zmiany te zachodziły dużo później lub wcale w obrębie tubylczych terenów, które oparły się najazdowi w okresie rzymskim. Zidentyfikowano wspólny trend w Tunezji, północno-wschodniej Hiszpanii i południowej Anglii, mimo różnic ekologicznych między nimi. Wyniki wskazały na zmniejszenie pogłowia bydła na badanych obszarach między epoką brązu a żelaza. W dodatku zaobserwowano istotne zmniejszenie wielkości bydła między epoką brązu a żelaza w całej Europie. Następnie wielkość bydła wzrosła w czasach rzymskich na podbitych terytoriach. Prace przeprowadzone przez uczestników projektu PICOSHEEP dostarczą wyczerpujących informacji na temat strategii hodowli zwierząt w Brytanii i Iberii. Wpisuje się to w kontekst zmian demograficznych zachodzących w całej Europie podczas tego ważnego okresu w jej historii.
