Erozja gleby na skutek działalności rolniczej nie przyczynia się do globalnego ocieplenia
Erozja gleby na skutek działalności rolniczej nie przyczynia się do globalnego ocieplenia, wynika z nowego badania finansowanego ze środków unijnych, które opublikowano w czasopiśmie "Science". - Erozja gleby na skutek działalności rolniczej uznawana jest za istotny czynnik wpływający na jakość rolniczą, jednak dopiero niedawno ustaliliśmy znaczenie tego rodzaju erozji w światowym obiegu węgla - mówi profesor Tim Quine z University of Exeter w podcaście na stronie internetowej "Science". Jednakże wcześniejsze badania w tym obszarze dawały sprzeczne wyniki. Niektóre z nich sugerowały, że erozja gleby na skutek działalności rolniczej działa jak źródło dwutlenku węgla, w rzeczywistości wywołując emisję w wysokości 13 procent rocznych emisji z paliw kopalnych; inne z kolei zdawały się wskazywać, że w wyniku erozji powstaje biotop obniżający zawartość CO2 i kompensujący w ten sposób emisję z paliw kopalnych o ponad 10 procent. - Trwa debata na temat związku pomiędzy erozją gleby na skutek działalności rolniczej a obiegiem węgla - powiedział dr Kristof Van Oost z Katolickiego Uniwersytetu w Leuven. - Badacze po jednej stronie argumentują, że erozja gleby wywołuje znaczną emisję dwutlenku węgla, natomiast druga strona utrzymuje, że erozja w rzeczywistości kompensuje emisję z paliw kopalnych. Nasze badanie wyraźnie pokazuje, że żadne z tych twierdzeń nie jest prawdziwe. Naukowcy odkryli bowiem, że erozja gleby na skutek działalności rolniczej prowadzi do pochłaniania przez glebę niewielkiej ilości dwutlenku węgla, wynoszącej około 1,5 procent rocznej emisji z paliw kopalnych. Naukowcy doszli do tego wniosku wykorzystując w celu obserwacji przemieszczania gleb wokół terenów rolniczych cez-137, którego osady, jako produktu ubocznego testowania broni jądrowej, znajdują się w różnych częściach świata. To pozwoliło im przewidzieć, jak dużych ilości dwutlenku węgla można się spodziewać na obszarach, na których dochodzi do erozji gleb i powstawania osadów. Następnie, w celu określenia, które gleby działały jak biotopy obniżające zawartość CO2, a które stanowiły jego źródła, porównali swoje przewidywania z ilościami dwutlenku węgla znalezionego w 1400 profilach glebowych. Co więcej, naukowcy byli w stanie obliczyć, jaka ilość CO2 została wymieniona w miejscach dotkniętych erozją gleby. Ich analizy ujawniły, że erozja gleby działa jak pas przenośnikowy: wydobywane podglebie przedostaje się przez warstwę uprawną, a potem zostaje zakopane w zagłębieniach stoków wzgórz. W czasie tej wędrówki gleba wchłania dwutlenek węgla z materiałów roślinnych, który jest później przysypywany w glebie na obszarach gromadzenia się osadów. W ten sposób erozja prowadzi do zmniejszenia zawartości netto dwutlenku węgla w atmosferze, co powoduje, że gleba staje się, chociaż niewielkim, biotopem obniżającym ilość CO2. - Ma to dość poważne znaczenie dla sposobu ustalania polityki dotyczącej ziemi uprawnej - powiedział profesor Quine. Gdyby w przeszłości okazało się, że erozja to poważne źródło emisji dwutlenku węgla, to za pomocą kontroli erozji można było ograniczać emisje z paliw kopalnych. Z drugiej strony, gdyby w przeszłości okazało się, że w wyniku erozji powstają biotopy skutecznie obniżające zawartość CO2, to wynikające z kontroli erozji szersze korzyści środowiskowe musiałyby zostać zestawione z możliwością utraty biotopów o takich właściwościach. - Nasze wyniki pokazują, że kontrolę erozji należy prowadzić dla uzyskania korzyści środowiskowych i rolniczych, jednak nie należy jej wykorzystywać do kompensowania emisji z paliw kopalnych - zakończył profesor Quine. Unijne środki finansowe na te prace pochodziły z programu Marie Curie Intra-European Fellowship (program stypendiów europejskich).