Harmonijną pracę wynagradza piękna muzyka
Naukowcy są przekonani, że skoordynowane działanie ma zasadnicze znaczenie dla stymulowania interakcji społecznej. W toku nowych badań międzynarodowy zespół naukowców odkrył, że utwory muzyczne są lepiej wykonywane w czasie występów, kiedy niewerbalna komunikacja czuciowo-ruchowa między dyrygentem a muzykami jest zmaksymalizowana. Badania zaprezentowane w czasopiśmie PLoS ONE uzyskały wsparcie z dwóch projektów finansowanych ze środków unijnych: SIEMPRE (Interakcja społeczna a rozrywka na podstawie eksperymentalnych występów muzycznych) i POETICON (Poetyka życia codziennego - podstawy zasobów i mechanizmów sztucznych agentów). Projekty SIEMPRE i POETICON, dofinansowane z tematu "Technologie informacyjne i komunikacyjne" (TIK) Siódmego Programu Ramowego (7PR) UE, uzyskały wsparcie w wysokości odpowiednio niemal 2 mln EUR i ponad 3 mln EUR. Naukowcy z Francji, Turcji, USA i Włoch, pracujący pod kierunkiem Uniwersytetu w Ferrarze i Włoskiego Instytutu Technologii (IIT) we Włoszech, zmierzyli kinematykę dyrygentów i skrzypków na podstawie obserwacji ruchów smyczków i pochyleń ciała w czasie wykonywania utworu Mozarta. Odkryli, że wyższa jakość wykonania wiązała się z bardziej skorelowanymi ruchami dyrygenta i muzyków. Korelacja ta odzwierciedla przywództwo dyrygenta. A zatem dyrygent, który jest silniejszym leaderem będzie pracować ze ściślej podążającą za nim orkiestrą, co z kolei przełoży się na optymalny występ muzyczny. "Ocena estetyczna to intrygująca zdolność człowieka, a jednocześnie jeden z najbardziej nieuchwytnych aspektów wyższego poznania" - czytamy w artykule. "Aczkolwiek badanie zasad kierujących takim doświadczeniem ma potencjalnie ogromne znaczenie dla neuronauki. Sztuka może być w istocie z powodzeniem wykorzystywana do badania mechanizmów mózgowych, gdyż według Zeki i Lamb "artyści [wizualni] nieświadomie wykorzystują organizację mózgu wzrokowego, ale za pomocą unikatowych dla nich technik". "Muzykę, w tych samych ramach, można wykorzystać jako okno na inne, złożone procesy integrujące mózgu". Według naukowców, kompozytor może starać się zgłębić złożone procesy wzrokowo-przestrzenne, podczas gdy występ na żywo może rzutować na zdolność integracji czuciowo-ruchowej słuchacza oraz interakcję między muzykami. Badacze twierdzą, że wyniki wpisują się w rosnący korpus danych badawczych, wedle których muzycy stanowią model do badania plastyczności i organizacji czuciowo-ruchowej mózgu. "Wykorzystaliśmy muzyków jako model do badania efektywności komunikacji czuciowo-ruchowej na podstawie skutecznej koordynacji gestów" - zauważają. "W istocie każdy muzyk dysponuje nutami, ma dobrze wyćwiczony utwór, który wykonuje i może słuchać innych muzyków oraz przyglądać się temu, co robią. Aczkolwiek skrzypek musi jednocześnie śledzić dyrygenta, który podaje informacje decydujące o sposobie interpretacji danej frazy. Dlatego muzycy muszą budować racjonalne oczekiwania, co do kilku źródeł informacji i łączyć je, aby osiągnąć pożądany poziom wykonania". W ramach tych badań udało się określić ilościowo schematy komunikacji niewerbalnej między dyrygentem a muzykami, które mają wpływ na nieuchwytną koncepcję estetycznej jakości muzyki.Więcej informacji: Uniwersytet w Ferrarze: http://www.unife.it/unife-en(odnośnik otworzy się w nowym oknie) Włoski Instytut Technologii (IIT): http://www.iit.it/(odnośnik otworzy się w nowym oknie) PLoS ONE: http://www.plosone.org/home.action(odnośnik otworzy się w nowym oknie)
Kraje
Włochy