Skip to main content
Przejdź do strony domowej Komisji Europejskiej (odnośnik otworzy się w nowym oknie)
polski pl
CORDIS - Wyniki badań wspieranych przez UE
CORDIS

Article Category

Article available in the following languages:

Jak wyglądałaby dziś Ziemia, gdyby życie nigdy nie powstało?

Przełomowa symulacja pokazuje, jak wyglądałaby Ziemia, gdyby nie rozwinęło się na niej życie.

Astronomowie odkryli już ponad 6000 planet poza naszym Układem Słonecznym(odnośnik otworzy się w nowym oknie). Obecnie badają atmosfery tak zwanych egzoplanet w poszukiwaniu chemicznych śladów życia. Skupiono się na atmosferach podobnych do ziemskiej, które zatrzymują wystarczającą ilość ciepła, by na powierzchni mogła występować woda w stanie ciekłym, ponieważ jest ona głównym składnikiem niezbędnym do życia. Ponieważ teleskopy takie jak Obserwatorium Światów Nadających(odnośnik otworzy się w nowym oknie) się do Zamieszkania są przygotowywane do poszukiwania życia na innych światach, potrzebujemy jasnego sposobu na rozróżnienie planety nadającej się do zamieszkania od planety zamieszkanej. Nadal jednak nie wiemy, czy życie jest niezbędne do utrzymania warunków sprzyjających życiu na planecie, ani w jaki sposób zmieniające się cechy planety wpływają na jej długoterminową przydatność do zamieszkania.

Rozszyfrowanie tajemnicy warunków sprzyjających życiu

Zespół badawczy pod kierownictwem Uniwersytetu Waszyngtońskiego (UW) przeprowadził symulację miliardów lat historii Ziemi, aby sprawdzić, jak planeta zmienia się w miarę upływu czasu. Wyniki opublikowano w czasopiśmie „The Planetary Science Journal”(odnośnik otworzy się w nowym oknie). Naukowcy stworzyli model komputerowy Ziemi bez życia, uwzględniający jednak jądro, płaszcz, skorupę, atmosferę, oceany oraz energię słoneczną, aby przeanalizować przepływ substancji chemicznych w obrębie planety. W swojej analizie wykorzystali wcześniejszy model stworzony w laboratorium Rory'ego Barnesa, profesora nadzwyczajnego astronomii na Uniwersytecie Waszyngtońskim. Symulując 19 głównych właściwości planety, takich jak przepływ ciepła, chemia oceanów i temperatury powierzchniowe, zespół badawczy prześledził losy wirtualnej Ziemi w trakcie jej 5-miliardowej podróży, od momentu powstania aż po przyszłość. Symulację tę można zastosować do dowolnej planety skalistej w celu przewidywania zmian atmosferycznych i wykrywania prawdziwych oznak życia. Jak pokazały wyniki badań, model przewiduje, iż życie może nie być konieczne do utrzymania planety w stanie nadającym się do zamieszkania. „Model ten może pomóc nam zrozumieć, w jaki sposób planety nadające się do zamieszkania, ale pozbawione życia, mogą przypominać planety, na których istnieje życie”, skomentowała główna autorka, Samantha Gilbert-Janizek, która kierowała badaniami jako doktorantka astronomii na Uniwersytecie Waszyngtońskim, w artykule opublikowanym w informacji prasowej(odnośnik otworzy się w nowym oknie). „Kiedy interpretujemy obserwacje atmosfery egzoplanety, narzędzie to pomoże określić prawdopodobieństwo, że to, co obserwujemy, wskazuje na obecność życia na powierzchni”.

W poszukiwaniu odpowiedzi na najważniejsze kosmiczne pytanie

Dzięki nowemu, ulepszonemu modelowi naukowcy mogą zbadać dowolną planetę, wprowadzając jej podstawowe cechy, aby sprawdzić, czy model bez życia odpowiada jej rzeczywistej atmosferze. Jeśli model nie pasuje, planeta staje się wówczas fascynującym celem poszukiwań życia. „Praca Gilbert-Janizek stanowi ekscytujący krok w kierunku zrozumienia, gdzie we wszechświecie może istnieć życie”, stwierdził Barnes. „Po ponad dekadzie pracy wielu naukowców Gilbert-Janizek w końcu ukończyła model Ziemi, który jednocześnie odtwarza właściwości jądra, płaszcza, powierzchni i atmosfery Ziemi. Ta kalibracja daje nam pewność, że przyszłe symulacje egzoplanet będą dokładne”. Model ten może również pomóc określić, jak budować przyszłe teleskopy kosmiczne do badania odległych światów. „Realizacja ambitnych celów związanych z teleskopem takim jak Obserwatorium Światów Nadających się do Zamieszkania wymaga dziesięcioleci pracy wielu pokoleń naukowców”, podsumowała Gilbert-Janizek. „Jestem niezmiernie wdzięczna, że mogę być częścią tego dziedzictwa i pewnego dnia przekazać pałeczkę następnemu pokoleniu, abyśmy mogli dalej stopniowo zbliżać się do odpowiedzi na pytanie, czy jesteśmy sami we wszechświecie”.