Skip to main content

Sustainable Mobility, Affordable Cities: How do workplace sustainability plans shape transport affordability in Brussels and Sofia?

Article Category

Article available in the folowing languages:

Co tak naprawdę wiemy o wpływie planów zrównoważonej mobilności wdrażanych w miejscach pracy?

Zwiększa się przepaść między badaniami nad wpływem mobilności w miastach na środowisko a badaniami dotyczącymi roli transportu w procesach włączenia społecznego. Finansowany ze środków Unii Europejskiej projekt łączy te dwa rzadko ze sobą wiązane obszary badań w dziedzinie transportu.

Transport i mobilność
Społeczeństwo

Przedstawiając projekt SuMAC (Sustainable Mobility, Affordable Cities), dr Anna Plyushteva, stypendystka działania „Maria Skłodowska-Curie” i kierowniczka naukowa projektu, tłumaczy: „Projekt powstał z myślą o badaniu zagadnień związanych z planowaniem mobilności dla miejsc pracy w przypadku małych i średnich przedsiębiorstw, których działalność nie opiera się na pracy w biurze”. Badanie, które przeprowadzono w Brukseli (Belgia) i Sofii (Bułgaria), objęło miejsca pracy w takich sektorach jak turystyka, hotelarstwo i gastronomia. Plany mobilności dla zakładów pracy są przeważnie ujmowane w strategiach wydawanych w formie oficjalnego dokumentu, które pracodawcy stosują w celu zmniejszenia środowiskowych i ekonomicznych kosztów dojazdu do pracy. „Plany tego typu spotykają się z dużym zainteresowaniem, ponieważ są obiecujące w kontekście dążenia do bardziej zrównoważonej mobilności w miastach”, mówi dr Plyushteva. Dotychczas prowadzone badania dotyczyły jednak głównie procesów wdrażania planów zrównoważonej mobilności w większych organizacjach, takich jak uniwersytety, samorządy czy duże prywatne firmy, zatrudniających pracowników umysłowych, czyli tzw. „białe kołnierzyki”. „Realizując projekt SuMAC, chciałam zrozumieć inny rodzaj planowania mobilności dla miejsc pracy – ten, który odbywa się w sposób doraźny i nieformalny, typowy dla mniejszych firm, które po prostu nie mają środków finansowych ani organizacyjnych pozwalających na wprowadzenie formalnych strategii”, podkreśla dr Plyushteva. Prace badaczy skupiały się zatem na tym, w jaki sposób pracownicy z branży turystycznej i hotelarskiej organizują dojazdy do pracy, a także na poszczególnych rolach, jakie pracodawcy odgrywają w całym procesie. „Szczególnie interesujący był dla mnie fakt, że większość osób pracujących w branży turystycznej i hotelarskiej nie ma »typowego« dnia pracy od 9 do 17. Ponadto chciałam się dowiedzieć, czy wdrażane przez pracodawców działania związane z mobilnością przekładają się na przystępne ceny dojazdu do pracy”.

Zmiana podejścia do planowania zrównoważonej mobilności

Projekt wniósł istotny wkład w sposób rozumienia i postrzegania planów zrównoważonej mobilności zarówno w debacie naukowej, jak i w procesie kształtowania polityki. Kluczową częścią projektu były studia przypadków w Brukseli i Sofii, które koncentrowały się na ogromnej różnorodności doświadczeń związanych z dojazdami do pracy, a także na bardziej ogólnych obserwacjach. „Poruszając temat dojazdu do pracy, decydenci, planiści w dziedzinie transportu, a także inne zainteresowane strony najczęściej wyobrażają sobie poranne godziny szczytu i tłumy ludzi w garniturach stłoczonych w wagonach metra”, zauważa dr Plyushteva. Projekt SuMAC stał się przyczynkiem do debaty na temat innych doświadczeń związanych z dojazdami do pracy, zwłaszcza osób, które dojeżdżają do pracy nocą, a także pracowników, którzy mają trudności z pokryciem kosztów dojazdu do pracy. Kolejnym rezultatem projektu było zebranie danych dotyczących planów mobilności dla miejsc pracy, które są na ogół pomijane, ponieważ badacze zwykle koncentrują się na spisanych w formie dokumentu strategiach firm i stosowanych przez nie formalnych środkach. „Zebrane przez nas dane oferują bardziej szczegółowy obraz tego, jak organizowane są dojazdy do pracy z wykorzystaniem okazjonalnych i nieformalnych środków”, mówi stypendystka. Takie środki to na przykład podwożenie współpracowników do pracy nawet wtedy, gdy w firmie nie funkcjonuje system wspólnego użytkowania samochodów (car-pooling), a także inne starania zapewniające bezpieczniejszy, tańszy lub po prostu łatwiejszy i przyjemniejszy dojazd do pracy. Dr Plyushteva dodaje: „Wyniki naszego projektu są upowszechniane na różne sposoby: poprzez artykuły w czasopismach naukowych, prezentacje na konferencjach czy współpracę z lokalnymi zainteresowanymi stronami w Sofii. Obecnie szykuję się do objęcia nowej funkcji w ośrodku badań nad transportem na Uniwersytecie Oksfordzkim, gdzie między innymi będę kontynuować badanie związków zachodzących między relacjami w miejscu pracy a praktykami dotyczącymi dojazdu do pracy”.

Słowa kluczowe

SuMAC, zrównoważona mobilność, mobilność w przystępnej cenie, planowanie mobilności dla miejsc pracy, turystyka, hotelarstwo, dojazd do pracy, Bruksela, Sofia, mobilność miejska, włączenie społeczne

Znajdź inne artykuły w tej samej dziedzinie zastosowania