Ogłoszono powołanie Rady Naukowej ERC
Komisja Europejska podała do wiadomości nazwiska 22 wybitnych naukowców, którzy wejdą w skład Rady Naukowej Europejskiej Rady ds. Badań (ERC), organizacji finansującej badania podstawowe na poziomie europejskim. Rada Naukowa została wybrana przez zespół naukowców wysokiego szczebla pod kierownictwem byłego Komisarza - Lorda Pattena of Barnes, rektora honorowego Uniwersytetów w Oksfordzie i Newcastle. Jej zadanie będzie polegało na zapewnieniu, aby działalność ERC była prowadzona zgodnie z zasadą doskonałości naukowej. Wśród wybitnych postaci, które 18 lipca wymieniono jako członków-założycieli Rady Naukowej znajduje się austriacki naukowiec z dziedziny nauk społecznych - Helga Nowotny, która pełni obecnie funkcję przewodniczącej EURAB, Europejskiego Naukowego Gremium Doradczego Komisji. Wśród nich wymieniono również Rolfa Zinkernagela, szwajcarskiego immunologa oraz laureata nagrody Nobla, który - tak jak wielu członków nowo powołanej Rady Naukowej - od dawna był zwolennikiem utworzenia niezależnej organizacji europejskiej wspierającej badania podstawowe. - Europa nie potrzebuje kolejnego klubu dyskusyjnego. Potrzebuje komitetu naukowego, który będzie posiadał faktyczne kompetencje oraz będzie się cieszył swobodą ich wykorzystania - powiedział w 2003 r. Inni członkowie to grecki biolog Fotis Kafatos, dyrektor naczelny Europejskiego Laboratorium Biologii Molekularnej w latach 1993-2005; obecny polski Minister Nauki i Informatyzacji - Michał Kleiber; Norbert Kroo, sekretarz generalny Węgierskiej Akademii Nauk i członek EURAB oraz Lord May - obecny Prezes Brytyjskiego Towarzystwa Królewskiego. W rozmowie z innym członkiem Rady Naukowej ERC, belgijskim ekonomistą Mathiasem Dewatripontem, korespondent CORDIS Wiadomości zapytał o samopoczucie w związku z otrzymaną nominacją: - Czuję się oczywiście bardzo zaszczycony i sądzę, że ERC będzie organizacją o dużym znaczeniu - odpowiedział. Zapytany, czy zawsze popierał koncepcję powołania takiej instytucji, profesor Dewatripont odpowiedział: - Tak, popierałem ten pomysł. W rzeczywistości nie ma wielu naukowców, którzy nie popieraliby tej idei - istnieje naprawdę szerokie poparcie dla stworzenia instytucji naukowo-badawczej na poziomie europejskim, która naśladowałaby na przykład Krajową Fundację Nauki w USA. Korespondent CORDIS Wiadomości spytał profesora Dewatriponta o opinię na temat obecnych negocjacji wokół budżetu UE na działalność naukowo-badawczą oraz ich wpływu na finansowanie ERC. - Skala europejska jest właściwa, aby stanowić zachętę do prowadzenia badań podstawowych. Powinniśmy postrzegać ERC jako krok we właściwym kierunku, lecz oczywiście im ten krok będzie większy, tym lepiej, zwłaszcza w czasach, kiedy niektóre kraje, takie jak Chiny, wykonują duże kroki samodzielnie - odpowiedział profesor. Zakładając, że Rada i Parlament osiągną konieczne porozumienie, ERC spodziewa się rozpocząć działalność na początku 2007 r. Komisja twierdzi, że obecne powołanie Rady Naukowej umożliwi przystąpienie do rozmów w sprawie strategii naukowej i metod jej realizacji przez tę instytucję. Członkowie Rady Naukowej, którzy zostali wybrani niezależnie od Komisji, będą działać samodzielnie, niezależnie od jakichkolwiek interesów politycznych czy innych uwarunkowań. Ich obowiązkiem jest zapewnić jakość i autonomię opinii naukowych, które stanowią klucz do sukcesu ERC. W skład grupy 22 członków-założycieli Rady Naukowej ERC wchodzą następujące osoby: Dr Claudio Bordignon (Włochy), profesor Manuel Castells (Hiszpania), profesor Paul Crutzen (Holandia), profesor Mathias Dewatripont (Belgia), dr Daniel Esteve (Francja), profesor Pavel Exner (Czechy), profesor Hans-Joachim Freund (Niemcy), profesor Wendy Hall (Wielka Brytania), profesor Carl-Henrik Heldin (Szwecja), profesor Fotis Kafatos (Grecja), profesor Michał Kleiber (Polska), profesor Norbert Kroo (Węgry), profesor Maria Teresa Lago (Portugalia), dr Oscar Marin Parra (Hiszpania), profesor Robert May (Wielka Brytania), profesor Helga Nowotny (Austria), profesor Christiane Nüsslein-Volhard (Niemcy), dr Leena Peltonen-Palotie (Finlandia), profesor Alain Peyraube (Francja), dr Jens Rostrup-Nielsen (Dania), profesor Salvatore Settis (Włochy) oraz profesor Rolf Zinkernagel (Szwajcaria).