Woda niskiej jakości na rzecz lepszego nawadniania
W ramach projektu pod nazwą "Bezpieczna produkcja wysokiej jakości żywności z zastosowaniem wody niskiej jakości oraz udoskonalonych systemów irygacyjnych i metod zarządzania" (SAFIR) przyjęto zintegrowane, multidyscyplinarne, ogólnoeuropejskie podejście o wymiarze globalnym. W rezultacie zbadano kilka różnych metod irygacyjnych w celu opracowania przystępnych i łatwych w zastosowaniu rozwiązań irygacyjnych. W trakcie badań zespół projektu SAFIR zaprojektował dwie odpowiednie metody uzdatniania wody – kompaktowy biofiltr membranowy pod ciśnieniem (MBR) oraz terenowy system uzdatniania. Systemy te zostały zaprojektowane w celu uzdatniania niewielkich ilości przemysłowych i domowych ścieków, bądź ścieków wtórnych z miejskich zakładów uzdatniania, lub też ścieków wymagających dalszego uzdatnienia w terenie. Partnerzy projektu poruszyli specyficzne problemy, takie jak bioakumulacja zanieczyszczeń oraz sezonowe zmiany stężeń. Ponadto ocenie poddano fizyczną i chemiczną charakterystykę żywności wytwarzanej z zastosowaniem nowych technik irygacyjnych oraz porównano wyniki z żywnością produkowaną przy użyciu standardowych systemów nawadniania. Okazało się, że metoda częściowego osuszania korzenia (PRD) jest korzystniejsza od standardowych metod irygacji deficytowej. Ponadto metody te ocenione w odniesieniu do identyfikacji zanieczyszczeń, patogenów i degradacji gleby. W rezultacie opracowano modele koncepcyjne i liczbowe na skalę zastosowania w terenie dla transferów chemicznych i biologicznych. Umożliwiło to członkom zespołu uzyskanie danych na temat potencjalnych zagrożeń i jakości wody z tych systemów na rzecz rozwoju bezpiecznego i przystępnego rozwiązania w zakresie wykorzystania uzdatnionej wody.Informacje dotyczące owych metod uzdatniania zostały rozpowszechnione wśród rolników wraz ze wskazówkami dotyczącymi oszczędzania wody oraz modelami oceny ryzyka zgodnymi z metodologiami zalecanymi przez Światową Organizację Zdrowia (WHO).
