Niedożywienie w Etiopii jako problem systemowy wymagający skoordynowanych działań obejmujących różne sektory
Etiopia i wiele innych krajów o niskich i średnich dochodach boryka się z podwójnym obciążeniem niedożywieniem. Niedożywienie współwystępuje w nich z rosnącą liczbą przypadków nadwagi lub otyłości, szczególnie wśród kobiet na obszarach miejskich. Większość strategii i programów koncentruje się na niedożywieniu i kładzie nacisk na edukację żywieniową oraz zmianę zachowań. Realizowany przy wsparciu programu działań „Maria Skłodowska-Curie” (MSCA) projekt TAMMIE miał na celu całościowe zbadanie tego podwójnego obciążenia, wykraczające poza tradycyjne podejścia. W jego ramach zbadano wspólne czynniki powodujące niedożywienie, perspektywy społeczności, kautalne polityki, priorytety oraz kluczowych interesariuszy.
Uwzględnienie doświadczeń życiowych kobiet
Do grup najbardziej narażonych na niedożywienie należą kobiety w wieku reprodukcyjnym oraz dzieci poniżej piątego roku życia. Niezbędna jest poprawa ich diety już dziś, ponieważ może ona pomóc w przerwaniu międzypokoleniowego cyklu różnych form niedożywienia. Zespół uprojekt TAMMIE skupił się na tych grupach ludności w Etiopii.[RP5.1] Wykorzystując podejście oparte na fotografii partycypacyjnej, znane jako PhotoVoice(odnośnik otworzy się w nowym oknie), projekt TAMMIE umożliwił kobietom opowiedzenie o swoich doświadczeniach życiowych i codziennych wyzwaniach związanych z wyżywieniem siebie i swoich dzieci, a także zaproponowanie rozwiązań. „Traktując kobiety jako partnerki w procesie badawczym, a nie jedynie jako jego obiekty, badanie połączyło rzeczywiste doświadczenia z dowodami naukowymi i politycznymi w celu opracowania zaleceń opartych zarówno na dowodach, jak i na codzienności”, wyjaśnia Rebecca Pradeilles, stypendystka programu MSCA i kierowniczka projektu z Francuskiego Narodowego Instytutu Badań nad Zrównoważonym Rozwojem oraz Międzynarodowego Instytutu Badań nad Polityką Żywnościową. Wyniki badania zostały udostępnione naukowcom, decydentom i szerszej opinii publicznej poprzez wystawy, broszurę fotograficzną(odnośnik otworzy się w nowym oknie) oraz dokument opisujący politykę(odnośnik otworzy się w nowym oknie).
Problem barier finansowych i strukturalnych przeważa nad lukami informacyjnymi
Wyniki badania uwidoczniły rozbieżność między wyzwaniami, przed jakimi stają kobiety w dostępie do zdrowej diety, a kwestiami, na które często kładzie nacisk wiele podejść – na informacje i edukację żywieniową oraz indywidualną zmianę zachowań. „Kobiety z Addis Abeby często podkreślały finansowe i strukturalne trudności związane z wdrożeniem zdrowego sposobu odżywiania, takie jak niewystarczające dochody i ograniczenia czasowe wynikające z nierównego podziału obowiązków domowych, zwłaszcza związanych z opieką nad dziećmi. Zwracały również uwagę na nieodpowiednie wyposażenie kuchenne w domu, wysokie ceny żywności, obawy dotyczące bezpieczeństwa żywności oraz niezdrowe otoczenie żywieniowe”, [RP6.1]podkreśla Pradeilles[RP7.1][AB7.2]. Kobiety zaproponowały również rozwiązania takie jak zwiększenie przystępności cenowej zdrowej żywności oraz stworzenie opartych na społeczności mechanizmów wsparcia i polityk regulujących promocję niezdrowej żywności. Zidentyfikowane bariery i proponowane rozwiązania różniły się w zależności od grup społeczno-ekonomicznych, co wskazuje na konieczność stosowania interwencji dostosowanych do potrzeb.
Rozwiązanie problemu rozdrobnienia i ustalenie priorytetów
Badania wykazały, że liczne etiopskie polityki dotyczące żywienia, zajmujące się różnymi formami niedożywienia, pozostają rozdrobnione i skupiają się głównie na niedożywieniu. Analiza interesariuszy ujawniła także istnienie złożonego ekosystemu żywieniowego, w którym uczestniczą rząd, darczyńcy, naukowcy i społeczeństwo obywatelskie, podkreślając jednocześnie znaczenie ściślejszej współpracy między tymi podmiotami. Interesariusze wskazali odżywianie matek, karmienie piersią oraz rolnictwo uwzględniające kwestie żywieniowe jako kluczowe priorytety do podjęcia działań. Jednym z najważniejszych owoców projektu TAMMIE jest postrzeganie niedożywienia jako problemu systemowego, a nie wyłącznie kwestii zdrowotnej. „Podwójne obciążenie niedożywieniem w Etiopii wynika z powiązanych ze sobą czynników żywieniowych, społecznych, ekonomicznych i instytucjonalnych; w związku z czym należy mu przeciwdziałać poprzez podejście wielosektorowe, przy znaczącym zaangażowaniu osób najbardziej dotkniętych tym problemem w kształtowanie rozwiązań”, wyjaśnia Pradeilles[RP8.1]. „Wyniki tych prac posłużą do opracowania międzysektorowego planu działania mającego na celu walkę ze wszystkimi formami niedożywienia w Etiopii”, dodaje współpracownik projektu, Kaleab Baye z Uniwersytetu w Addis Abebie. Skoordynowane działania w obszarze zdrowia, edukacji, ochrony socjalnej i systemów żywnościowych mogłyby pomóc w ograniczeniu zarówno niedożywienia, jak i nadwagi/otyłości oraz zminimalizować ich wpływ na przyszłe pokolenia. Mogłyby również wspierać bardziej efektywne wykorzystanie zasobów oraz ograniczyć[MH9.1] długoterminowe koszty związane z niedożywieniem i powiązanymi z nim chorobami.
